"ประวัติซุ้มเขื่อนยันฮี"

เอ...ซุ้มเขื่อนยันฮี

 แต่พอมาระยะหลังๆนั้น พอผมโตขึ้นมาก็ได้รู้ว่า...

คนที่เลี้ยงไก่ชนที่อาศัยภายในเขื่อนภูมิพลทุกคน

ที่ได้นำไก่ออกชน...ต่างคนก็ต่างใช้คำว่า เขื่อนฯ ด้วยกันทั้งนั้น

เพราะได้อาศัยอยู่ในเขื่อนฯในสมัยนั้นเอาง่ายเข้าว่า

แล้วแต่ละคนก็จะเลี้ยงกันแบบต่างคนต่างเลี้ยงบ้านใครบ้านมัน

ก็จะเป็นอย่างนี้เรื่อยมาจนถึงปี 2537...

เอ...ซุ้มเขื่อนยันฮี

จากอดีตสู่ปัจจุบัน...จนมาถึงรุ่นหลัง...โลกเราก็เจริญขึ้น

เริ่มมีการเปลี่ยนแปลงไป ซุ้มเขื่อนยันฮีในอดีตนั้น

สมัยก่อนคือเราจะต่างคนต่างเลี้ยงและต่างคนต่างเล่น

พอมาถึงรุ่นผมนี้เมื่อปี2536เห็นจะได้เริ่มมีการรวมซุ้มกันบ้างแล้ว

จากเดิมจะต่างคนต่างเลี้ยง...ก็มีแพ้บ้างชนะบ้าง...เราแพ้เพื่อนชนะ

หรือเราชนะเพื่อนแพ้พอเขื่อนแพ้ก็จะเหมาว่าไก่เขื่อนแพ้

สุดท้ายพวกเราจึงรวมตัวกันเป็นซุ้มเดียวตั้งแต่ปี2537เป็นต้นมา

จะคัดหาแต่ตัวดีๆออกชนและก็เล่นด้วยกันใครติดงานไปไม่ได้

ก็จะฝากเดิมพันเอาครับตีมากฝากมากตีน้อยฝากน้อย

หรือเล่นแบบฝากเล่นเอาแค่20%พอ...ไม่ว่าจะได้หรือเสีย20%ครับ

เอ...ซุ้มเขื่อนยันฮี

กว่าพวกเราจะรวมตัวกัน...เป็นซุ้มเดียวกันก็นานพอสมควร

เพราะแรกๆต่างคนต่างก็ว่าไก่ตัวเองเก่งไม่เปิดใจเข้าหากัน

บางคนดูไก่ก็ยังไม่ค่อยเป็น...จ้องแต่จะเอาชนะกันอยู่เรื่อย

กว่าจะไว้ใจกันและกว่าจะยอมรับกันได้ก็ปาเข้าไปเป็นปี

จากปี2536จนถึงปี2537นั้นผมจะทำทุกๆอย่างที่ให้พวกพี่ๆ

และรุ่นเก๋าๆเก่าๆเข้าใจกันได้...ว่าสิ่งสุดท้าย...ที่สำคัญที่สุด

ก็คือ ในสนามชนเท่านั้น...พวกเราไม่ต้องมาเอาชนะกันเลย

เราจะทำอย่างไรที่จะพัฒนาไก่ของพวกเราให้ออกไปชนแล้วไม่แพ้

หรือหากจะแพ้นั้น...จะทำอย่างไรให้คนอื่นกินเราได้ยาก

หลังจากรวมตัวกันได้แล้วนั้น...พอคุยกันเข้าใจไปในทางเดียวกัน

พวกเราก็ได้มีตัวดีๆออกชนกันอย่างต่อเนื่องแล้วก็ชนะอยู่บ่อยๆ

เอ...ซุ้มเขื่อนยันฮี

จนในที่สุดก็รวมเป็นหนึ่งเดียวได้จริงๆ  พอคัดไก่ได้แล้ว

ผมกับเพื่อนจะเป็นคนดูแลและเลี้ยงดูไก่กันเอง...แล้วเลี้ยงออกชน

ในสายตาคนเล่นไก่ชนในพื้นที่ใกล้เคียงก่อนนั้นที่เคยมองพวกเราว่า

ไก่เขื่อนฯหมูบ้างอ่อนบ้าง...ออกชนทีไรแพ้บ่อยมากครับ

พวกก็เหมาเลยว่าเป็นหมูเลยสมัยนั้น...กินง่ายมากซุ้มเขื่อนฯ

แต่พอระยะหลังๆ...จากที่รวมตัวกันได้ไม่นานในเขตอำเภอเดียวกัน

ก็หาคู่ได้ยากมากๆคราวนี้ถึงต้องออกตระเวณตีต่างอำเภอกันแล้ว

ก็จะมีออกต่างจังหวัดกันอยู่บ่อยๆ

เอ...ซุ้มเขื่อนยันฮี

หลังจากปี2537นั้นก็ชนะมากกว่าแพ้ตัวเพราะถ้าไม่ใช่ตัวดี

เราก็จะไม่เอาออกชนกันเลยต้องดีจริงๆเราถึงจะเอาออกชน

คือหลังจากผมเข้าทำงานที่ กฟผ.ได้นั้นเมื่อปี2536

ที่ได้เริ่มทำงานก็ได้ย้ายมาอยู่ที่เขื่อนภูมิพลเลยครับ

ตั้งแต่ปี2536ถึงปี2537นั้น...ผมได้รวมตัวกัน...เป็นซุ้มเดียว

แล้วโชคดีมากๆครับคือในช่วงปี2536นั้น หลังจากที่ผมได้กลับมา

ทำงานประจำอยู่ในเขื่อนภูมิพลแห่งนี้อีกครั้ง (กฟผ.เขื่อนภูมิพล)

เอ...ซุ้มเขื่อนยันฮี

ในตอนแรกนั้นหลังจากได้กลับมาอยู่ที่เขื่อนภูมิพลจริงๆ

ฝันเริ่มเป็นจริงขึ้นมาบ้างแล้ว...กับสิ่งที่ผมเคยคิดที่จะทำให้ได้

เอ...ซุ้มเขื่อนยันฮี

 ปี2542ปีเดียวเท่านั้น

 ที่ความฝันเป็นจริง...แล้ว...ได้มาดั่งที่หวังและตั้งใจเอาไว้

และในปีนั้นผมก็ได้รวมคนที่เลี้ยงไก่ชนภายในเขื่อนภูมิพล

ได้ก่อตั้งชมรมไก่ชนขึ้นมา///เป็นครั้งแรกได้รวมเป็นหนึ่งเดียว

และผมก็ได้ถูกแต่งตั้งคัดเลือกให้เป็นประธานชมรมอีกด้วย 

เอ...ซุ้มเขื่อนยันฮี

สุดท้ายในปีเดียวกันนั้น...ภายในอำเภอสามเงา

ท่านนายอำเภอและหัวหน้าปศุสัตว์อำเภอสามเงา

อยากให้ช่วยจัดตั้งชมรมไก่พื้นเมืองไทย อำเภอสามเงา

ให้อีกสักแห่งอยากให้ชาวบ้านรวมเป็นกลุ่มกันเพื่อที่จะสะดวก

กับการทำงานของภาครัฐในสมัยหวัดนกเริ่มมาแรงๆในตอนนั้น

และในที่สุดก็ได้จัดตั้งขึ้นมาสำเร็จ...ไม่พอเท่านั้นผมถูกขอ

ให้ช่วยเป็นประธานให้หน่อย...สุดท้ายจึงได้ชื่อชมรมว่า...

ชมรมอนุรักษ์ไก่พื้นเมืองไทยสิงห์ยันฮีในตอนนั้ชมรมเรามีสมาชิก

มากถึง600คนเลยนะครับและมีสมาชิกชมรมมากที่สุดด้วยในสมัยนั้น

เอ...ซุ้มเขื่อนยันฮี

กว่าผมจะได้มายืนอยู่ ณ ตรงจุดนี้ได้...ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายๆเหมือนกัน

ในตอนนั้นผมมีอายุแค่28ปีเท่านั้นเอง...เป็นปีที่ชีวิตผมมีการเปลี่ยนแปลง

ในเรื่องของไก่ชนมากที่สุดจากแนวความคิดเดิมที่มีความมุ่งมั่นที่จะทำ

กะว่าจะหยุดแค่ตรงนั้น..แล้วคิดอยู่แค่ว่าอยากจะเลี้ยงไก่ออกชนอย่างเดียว

และถ้าได้ออกชนแล้วต้องชนะเท่านั้น...ไม่อยากแพ้ใครอีก...คิดเช่นนี้จริงๆ

 แต่ ณ วันนั้นแนวคิดเดิมๆเริ่มจางหายไปอีกครั้งนึง จากที่เคยอยากจะชนะ

อยากเป็นที่หนึ่งเริ่มจางหายไป...ผมกลับมาคิดแค่ว่าเราจะทำอย่างไร

ให้ผู้คนรอบๆข้างตัวเราให้เข้าใจเราและจะทำอย่างไรให้ทุกๆคน

ที่อยู่ในวงการไก่ชนรู้จักและไว้ใจเราแล้วเชื่อใจเราให้มากที่สุด

ความคิดบางอย่างก็เริ่มเข้ามา

เอ...ซุ้มเขื่อนยันฮี

อาจจะเป็นจังหวะดีของชีวิตผมก็เป็นไปได้...ก็มีเรื่องดีๆ

เข้ามาในชีวิตมากมายหลายเรื่อง...ในปีนั้นได้มีสื่อนิตยสาร

ได้ติดต่อสอบถามหลายฉบับมากครับแล้วสมัยนั้นมีค่าตอบแทนให้ด้วย

ที่เขาอยากให้เราไปร่วมงานด้วย...สุดท้ายผมก็ได้เข้าไปในวงการสื่อ

ตั้งแต่ปี254/เป็นต้นมา...และเป็นนักเขียนโดยบังเอิญจริงๆครับ

แต่ก่อนเข้ามานั้นก็เคยมีคนบอกผมว่าไม่มีทางทำได้เพราะมันยากนะ

ที่จะก้าวเข้ามาเขียนและการที่จะเป็นนักเขียนได้นั้นมันยากมาก

คนลูกทุ่งอย่างผมนี้ยากที่จะทำได้...เพราะภาษาพูดกับภาษาเขียน

มันต่างกันมาก

เอ...ซุ้มเขื่อนยันฮี

ที่สำคัญเพราะเราเป็นคนตีไก่...ถ้าจะต้องมาเขียนบทความ

ตามภาษาชาวบ้านนั้นมันคนละเรื่องกันและเป็นเรื่องยาก

ที่คนอ่านจะเข้าใจได้... เราก็งงจะไม่เข้าใจตรงไหนอย่างไร

มันจึงเป็นที่มา...ที่ทำให้ผมมีแรงผลักดันและท้าทายมากๆ

ที่ผมอยากจะลองเข้าไปทำและเข้าไปเขียนดูบ้างแล้ว

เอ...ซุ้มเขื่อนยันฮี

ในที่สุดผมก็ได้เข้าไปเขียนจริงๆ...เขียนอยู่ไม่ถึงปี

ผมได้มีเพื่อนมากมายและเริ่มมีคนรู้จักผมมากขึ้น

ช่วงปีแรกๆสนุกมาก...มีจดหมายเขียนมาหามากมาย

และแล้วผมเริ่มมีมุมมองแหวกแนวแตกต่างไปจากนักเขียนท่านอื่น

 ในช่วงแรกการเขียนของผมนั้นก็มีแนวการเขียนไม่เหมือนใคร

ไม่ใช่นักเขียนมืออาชีพ ภาษาที่ใช้ก็ตรงๆเขียนแบบตรงไปตรงมา

ภาษาคนไก่ชนจริงๆ...ออกแนวลูกทุ่ง ที่สำคัญผมคิดว่ามันไม่เห็นจำเป็น

ที่เราจะต้องไปดัดแปลงสำนวนหรือคำพูดใดๆในการเขียนเรื่องของไก่ชน

เอ...ซุ้มเขื่อนยันฮี

คำพูดที่เขียนลงมานั้นตรงตัวอยู่แล้วทุกคำพูดที่ออกมาเป็นภาษาเขียน

ทุกคำออกมามันก็จะออกมาจากใจจริงๆของผมทุกคำพูดอยู่แล้ว

ที่ผมได้เขียนมานั้น///ก็จะออกมาจากประสบการณ์ล้วนๆ

ไม่ต้องไปดัดแปลงอะไรเลย///อ่านแล้วเข้าใจได้เลยครับ

ผมว่าเขียนตรงๆไปเลยนะครับ///ภาษานี้นี่ล่ะเข้าใจง่ายดี...

เอ...ซุ้มเขื่อนยันฮี